Betekenis

Bijvoeglijk naamwoord

  1. wonder
    grote verwondering wekkend
    "de wondere avonturen van [Don Quichotte]"
    Synoniemen: wonderbaarlijk, miraculeus, ongelofelijk, ongelofeloos, ongelooflijk, onwaarschijnlijk, wonderbaar, wonderlijk, kras

Zelfstandig naamwoord

  1. wonder
    een gebeurtenis waaraan een bovennatuurlijke oorsprong toegeschreven wordt
    "Het was echt een wonder dat hij dat ongeluk overleefd heeft."

Verwijzingen

Werkwoord

  1. wonder is een vervoeging van wonderen